ABAX 2 w praktyce – realny zasięg kontra deklaracje producenta

Część 1: Test w terenie otwartym z kontrolerem ACU-220

Dlaczego ACU-220?

Do testów wybrałem ACU-220 nieprzypadkowo. Z dostępnych kontrolerów ABAX 2 to właśnie on, według producenta, oferuje największe możliwości zasięgowe.

Test był też najbardziej czasochłonny, ponieważ:

• kontroler pracuje w dwóch polaryzacjach anten,

• aby wynik był miarodajny, każdy test trzeba było wykonać podwójnie.

Przygotowanie zajęło sporo czasu:

• wyznaczony został odcinek 2 km w terenie otwartym,

• znaczniki ustawiono co 100 metrów,

• testy trwały łącznie 4 dni.

Planowałem jeszcze dokładniejsze pomiary, ale – jak się szybko okazało – w praktyce nie było to możliwe.

Warunki testu – „czysty eter”

Testy przeprowadziliśmy w terenie całkowicie otwartym, pomiędzy wioskami – bez zabudowy, bez infrastruktury przemysłowej, bez widocznych źródeł zakłóceń radiowych.

Na starcie sprawdziłem eter – poza nami nie było tam praktycznie nic.
To miały być warunki idealne. I takie właśnie były.

Urządzenia pracowały na tych samych bateriach, które miały około roku – celowo.
Chciałem maksymalnie zbliżyć się do realnych warunków eksploatacji, a nie laboratoryjnych.

Jakie urządzenia brały udział w teście?

Do testów losowo wybraliśmy:

• pilot APT-200 (starsza generacja),

• pilot APT-210 (nowa wersja),

• czujkę dualną APM-D250,

• czujkę kurtynową AOC-D260,

• czujkę uniwersalną AXD-200,

• czujkę zewnętrzną zmierzchu i temperatury ADD-200.

Testy wykonywane były:

• w trybie testowym,

• normalnym,

• ECO,

• sabotażu,

• rzeczywistego naruszenia.

Wpływało to na szybkość reakcji, ale nie na sam zasięg.

Metodologia – odejście i powrót

Każde urządzenie było testowane:

• podczas oddalania się od kontrolera,

• oraz przy powrocie w jego stronę.

Zmiana kierunku testu pozwalała ocenić wpływ:

• polaryzacji anten,

• chwilowych fluktuacji sygnału.

Już na tym etapie zaczęły się pierwsze zaskoczenia.
Na tej samej odległości potrafiły pojawiać się:

• skrajnie różne wskazania zasięgu,

• od „ledwo zipie” do niemal 100%.

I nie był to jednostkowy przypadek.

Największe zaskoczenia

Piloty APT – teoria kontra praktyka

Tu miałem największy dysonans:

• APT-200 – deklarowany zasięg do 1200 m,

• APT-210 – deklarowany zasięg do 600 m.

W terenie:

• APT-210 tracił łączność już w okolicach 400 m,

• APT-200 działał stabilnie do około 700–800 m.

Różnica była wyraźna i powtarzalna.

Dodatkowo:

• pilot APT-210 od roku nie zgłosił niskiego poziomu baterii,

• w rzeczywistości napięcie spadło do 0,6 V.

Bez komentarza.

Czujki – totalna loteria

• AOC-D260 (kurtyna zewnętrzna) – zasięg porównywalny z AXD-200, co było dla mnie zaskoczeniem.

• DD-200 – spektakularne spadki, po których następowały… niemal 100% wskazania.

• ADD-200 – niestabilne, zmienne wyniki.

Wszystko razem tworzyło jeden wielki galimatias.

Wnioski z testu w terenie otwartym

Powiem wprost:
ten test uważam za klapę poznawczą, jeśli ktoś liczy na jednoznaczne określenie maksymalnego zasięgu.

Dlaczego?

• były miejsca bez zasięgu, po których 100 metrów dalej pojawiało się 100%,

• chwilowy odczyt nie oznacza stabilnej pracy,

• teoretycznie „jakąś transmisję” da się złapać nawet bardzo daleko.

Ale czy to oznacza realny zasięg 2 km?

Moja odpowiedź brzmi: nie.

Moja praktyczna rekomendacja:

• nie montowałbym żadnej czujki dalej niż 400 m w terenie otwartym,

• AOCD-2 nigdy poniżej 40% zasięgu,

• pilot APT-210 – tylko w bezpiecznych, krótkich dystansach.

Dlaczego w budynkach było lepiej?

Co ciekawe, kolejne testy (blok, dom jednorodzinny) wypadły:

• stabilniej,

• powtarzalnie,

• przewidywalnie.

W terenie otwartym spodziewałem się ideału – a było dokładnie odwrotnie.

Dlatego:

• nie traktuj tych wyników jako wyznacznika,

• przed każdą instalacją zrób test ABAX 2 Soft,

• sprawdź aktywność radiową w danym miejscu.

Są lokalizacje, gdzie kilka metrów będzie problemem – i nie ma to nic wspólnego z producentem.

Podsumowanie – mity kontra rzeczywistość

Dzisiejsze systemy bezprzewodowe są nieporównywalnie lepsze niż kiedyś.
Ale jedno się nie zmieniło:

Parametry na papierze nie zawsze pokrywają się z rzeczywistością.

Celem tej serii nie jest krytyka, tylko obiektywne spojrzenie instalatora z terenu.

To dopiero część pierwsza.
Kolejne testy pokażą zupełnie inne scenariusze.

Autor: Pasjonat zabezpieczeń